Parmak uçlarımdan akıtmak an / ı sana...

Sonra dudakta hoş bir gülümseme ile anmak...

Gülümseten ve çok özel anlara şahitlik yapan, 2. bir aya girmenin güzelliğinde saklıydı;

Seni Sevmek...!

Çünkü;

yasa /k/ ların kurbanı idik...!

Bazen Ophelia, bazen Hamlet olmaktı.

Ama en çok bir Shakespeare olup seni yazmaktı;

Seni sevmek...!

Ve yeri geldiğinde bir Yusuf olmaktı, kuyuya atılışıma rağmen affetmekti;

Seni sevmek...! 

Kendime biçtiğim kaftan kadar uzundu, boyum.

Ben senin uykuya dalmadan önce kendine anlattığın en güzel masalındım...

Aç kalmış sürüler gibi dolaşıyordu kıvrımlarında, erkekliğin!

Nefeslerimizin çarpışmasının yarattığı, senkronun eşsizliği gibiydi...

Seni sevmek! 

İkimizde aynı körebe oyununun birer parçasıydık. Başka bir bok değildik.

Yüzümü ellerinin arasına vermeye hazırken,

neden?

Şimdi yüzüm kendi ellerimin arasında?

Senin için kırmızı oldum bak!

Boşversenize hep aynı sondur bu. Bir yerden sonra;

Arayan da pişmandır, aranan da.

Ben senin;

defalarca kaybedilip, 

defalarca fethedilmiş kalendim... 

Şimdi ne sen bir Fatihsin,

ne de ben senin Sultanın...

Şimdi;

Bir Şehr-i İstanbul oldu aramızdakiler.

Bir Şehr-i İstanbul gibi kaldı aramızdakiler...

Senin bu "en güçlü" olma hırsından bunalmıştım en çok…

Eski notlarıma bakarken şu yazı ile karşılaştım;

"Dürüstlüğüm buradan ileri gelir. Başka yüzlerimi saklayacak ve iki yüzlülük yapmadan. Başlangıçta tüm kötü yanlarımı ve yaptıklarımı gözler önüne sererek, beni olduğum gibi gören gözlere sımsıcak bakabilirim. Benim kötülüğüm kalbimin derinliklerinde pusuya yatmaz ve tetikte beklemez."

Zaman geçiyor...

Büyütürken, büyüyorum...

Daha 5 var,

Seninle başbaşa kalacağım vakitlere...

Çünkü;

K / aybettin...!

ve 

bir üzüm bile olamamak hayatında.

Sana bakıp bakıp kararmaya... 

Bir ağacın adında saklanmış adım bile...

Kendi içimde ki ağaçlara, odalara, kapılara bile bir isim veremiyorum.